شب

شب تار ،شب بیدار،شب سرشار است....می گویند هر 8سال یکبار بدن ما کلا عوض می شود درست مثل رودخانه ای که آب از یک سو وارد واز سوی دیگر خارج می شود،در عرض 8 سال سلولهای دیگری جای سلول های سابق را گرفته اند پس دیگر این کالبد ما همانی که بود نیست روحمان چطور؟ من فکر میکنم همین اتفاق برای روح هم می افتد اما در بازه زمانی طولانی تر مثلا ده سال...اگر خوب فکر کنیم میبینیم ما همان آدم ده سال قبل نیستیم خیلی از علایق و سلایقمان تغییر کرده اندمثلا در ده سالگی شاید بزرگترین آرزویمان داشتن یک دوچرخه بود و در بیست سالگی قبولی دانشگاه یا رسیدن به محبوبی که دوستش داشتیم اما همین آرزوها در سی یا چهل سالگی شاید مسخره به نظر بیایند و حتی از خودمان بپرسیم چطور ممکن است که زمانی چنین آرزوهایی داشتیم؟و همین گذشت زمان باعث می شود حتی میزان و نحوه لذت بردنمان از چیزی(یا برعکس نفرت و رنج بردن از چیزی)تغییر کند و وقتی آدمی با ابن تغییرات مواجه می شود احساس وحشت میکند و در می یابد که زمان بی رحمانه در گذر است و اثر گذر زمان بر ما اجتناب ناپذیر است...اما همانطور که با وجود عبور آب، خود رودخانه وسنگ های آن تغییر نمی کنند،هستند چیزهایی که حتی با گذشت زمان در ما تغییر نمی کنند.یک وابستگی هایی هستند که انگار به قول دکتر خواجه نوری روح ما را تا زده اند و هیچ اطویی قادر به محوکردن آن تا ها نیست و همین ها سبب یک دوگانگی در آدم می شود دوگانگی ای که گاه ترسناک می شود....یکی از معدود چیزهایی که در گذر زمان تغییر نکرد لذت از شب و بیداری نیمه های آن است.این روزها دوباره عادت بیداری و شب زنده داری،در من بیدار شده است.مطالعه،وبگردی و گوش دادن به آهنگ هایی که فوج فوج حسرت و خاطره از آنها می بارد..این شب ها داریوش...